06.08.2013

Hiçbir şey yapmayınca yazacak daha çok şeyim oluyor galiba bu yüzden Allah beni bir şey yapmadan durayım diye yaratmış.

Bir gece nereden nereye gittiğimi tam hatırlamadığım bir otobüs seyahatinde ormanların yanından geçerken sanki bir gölge gördüm gibi olmuştu. Dev bir gölge gibiydi ve sanki yine kendisi gibi dev bir adım atıp bana katılmıştı. Ben bunu gereğinden fazla hissettim, sanki bir şeyler bana ”senin farkındayım” der gibiydi. Otobüs ve uçak yolculuklarında uyuyamam ve sürekli müzik dinlerim, bir süre sonra müziklerin içinde gözü açık rüyalara dalarım büyük ihtimalle sabaha karşı 5 gibi oturmaktan isyan eden vücudumun bana oynadığı bir oyundu bu. Ben sadece neye inanmak istediysem ona inandım işte. Bazen yolculuklarda orman kenarlarına bakıyorum hala geliyor mu benimle diye ama yok galiba artık gitmiş. Hislerim artık o otobüs yolculuklarındaki gibi değil, sanki yüz yıl öncesinin düşünceleri gibi geliyor bana. Eğer bir insanın yolculuk tarzı değişmişse tüm hayatı değişmiştir bence, bu çok önemli bir detay. Hala daha hiç konuşmadan yollara bakmayı seviyor muyum bilmiyorum çünkü artık uzun otobüs yolculukları yapmıyorum. Stresli bir uçan kutunun içine girip biraz yol biraz kanat ve gökyüzü görüyorum genelde. Veya bir arabanın içinde ayaklarımı cama doğru uzatmış gidiyorum hiçbir şey düşünmeden. En kıymet verdiğim yol müziklerim bile yok artık, ben bambaşka bir insanım sanki.

Mola yerinde otobüsten ilk inen ve molanın bitmesine daha 15 dakika varken erkenden yerine geri dönen, bisküvi paketi ile sessizliği bozan insan değilim artık. Ben çok değiştim, gideceğim yer gittiğim yoldan daha önemli oldu.

 


Tambirleydi hakkında


Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Asansörle Yukarı Çık ↑